Més camins

A Coia, el conte de Benedetti d’ahir, li recorda un text de Cortázar. A mi, en canvi, em fa pensar en un altre monstre de les lletres llatinoamericanes, Alfredo Bryce Echenique, i en una altra història de camins que es bifurquen:

 

“Insistí todavía un rato, y Marie Hélène me dijo que le hacía mucha gracia que yo ahora quisiera escuchar a Lola Beltrán con ella, pero que la oportunidad ya se nos había pasado a todos y que prefería quedarse en ese lugar donde caía mucha nieve. Y fue ahí cuando colgó. Yo volví a mi vieja costumbre de vagabundear por París y también de viajar mucho. Y todavía cuando pateo una lata me pregunto si no habré conservado para siempre mi habitual cara de imbécil en un aeropuerto.”

Alfredo Bryce Echenique. Final de “Lola Beltrán in concert”, dins de “Guía triste de París”.

[@more@]

Aquesta entrada ha esta publicada en Sense categoria. Afegeix a les adreces d'interès l'enllaç permanent.

Una resposta a Més camins

  1. siviky diu:

    «Y todavía cuando pateo una lata me pregunto si no habré conservado para siempre mi habitual cara de imbécil en un aeropuerto.”

    Curiosa la reflexió! XD m’ha agradat… 😛

Els comentaris estan tancats.